Rooney’den Bir Ders

Telif Hakkı 2006 Robert Ryles

‘The Rooney Metatarsal’ oldu. Eski güzel metatarsal, bizde olduğu kadar uzun süredir buralarda. Bir ünlünün böylesine zararsız bir kemiği önemli ve hatta ünlü yapması ne kadar komik. Bir Yetkili Fizyoterapist veya Fiziksel Terapist olarak, hangisini tercih ederseniz edin, genç Wayne’in Dünya Kupası için zamanında uygun olup olmayacağından şüphelendim. Yine de formda. Wqyne’e ve tüm ekibine aferin.

Wayne’i iyi tanıyorum, çünkü Everton’daki ‘fizyo’suyum. Hiç şüphesiz erken gelişmiş bir yetenek, bir öküz kadar güçlü, muazzam bir kazanma isteği ve yüksek bir acı eşiği var. Olasılıklara meydan okuyacak biri varsa, o oydu. Daha az güçlü bir tavır başarıya ulaşmamış olabilir. Oksijen terapisinin, iyileşme süresini en üst düzeye çıkarmada büyük bir etkisi olması muhtemeldir. Bu faktörler, herhangi bir komplikasyon olmaması gerçeğiyle birlikte, Wayne’in mümkün olan en kısa sürede formuna uygun hale geldiğini görmüştür.

Kesin olan bir şey var, Tabiat Ana kandırılmayacak. Sadece kendi hızında iyileşecek ve hiç kimse için istisna yapmayacak. Uzun süreli herhangi bir şekilde yaralanan ve kenara atılan veya günlük yaşamdaki normal aktivitelerini gerçekleştiremeyen herkese sorun. Bazen en yüksek düzeydeki hayal kırıklığı, aradığınızı düşündüğüm kelimedir.

Bu tür durumlar sabır gerektirir. Eğer orada değilse öğretilecektir. Yaralanma yoluyla insanları tedavi etme ve rehabilite etme konusundaki garip ve harika kariyerimde, sık sık, bir yaralanma iyileşirken, dünyanın en sabırsız kişisinin oturma, bekleme ve düşünme konusunda bir ders alması durumuyla karşılaşıyorum. Başlangıçta, ‘önemli’ şeylerin çözülmesine izin vermenin dayanılmaz rahatsızlığı, onları apopleksiye yollamak için yeterlidir. Bunu yakından takip eden ‘bu olamaz, sadece bunun bana olması için meşgulüm’ semptomu. Birçoğumuz vazgeçilmez olduğumuzu ve herkesi yöneten doğa kanunlarının neredeyse üstünde olduğumuzu düşünüyoruz. Bazen olabileceğim konusunda alaycı olabileceğimi düşünürüm, eğer yavaşlamayı ve hayatı doğa tarafından kabul edilebilir bir hızda yaşamayı öğrenmezseniz, onun sizi yavaşlatmaktan başka alternatifi olmayacağını düşünüyorum. Yaralanma ve bazen ciddi yaralanma veya hastalık onun yolu olabilir. Bana tuhaf deyin, ancak bu tür senaryoların pek çok örneğini gördüm.

Kısa bir süre önce, yavaşlamak ve zaman hakkındaki düşüncelerimizi değiştirmekle ilgili bir kitap okuyordum. Aynı zamanda Terry Waite’in rehin olarak geçirdiği zamanla ilgili otobiyografisini okurken. Sabırlı olmayı öğrenmek ve hayattaki küçük şeyleri takdir etmek hakkında konuşun. Ayrıca, bu kitapları okurken, keçi gütmenin, meyve toplama ve kıçına binmenin hala norm olduğu Güney İspanya’nın tamamen büyülü bir kesimindeki babamın villasında rahatlayacak kadar şanslıydım. Çevremdeki tüm bunlarla uğraşırken ve bu yaşam hızına atılırken, yüzme havuzunun etrafında tembellik ederken, yine de cep telefonunu ve e-postayı kıstırıp kontrol etme dürtüsü duyarken gülümsemek zorunda kaldım. Neyse ki bu tür dürtüler, yavaş günler geçerken doğal olarak yok oldu.

Afrika’da bulunmuş herkes, kıtanın sahip olduğu ‘yaşam ritmini’ yakalayabilmekle ilgili olacaktır. Büyülü ve çok güçlü. Bahsettiğim şey bu. Bu, satış yapmak ve ıssız bir adada yaşamak ve stresli hissettiğiniz için her şeyden vazgeçmekle ilgili bir makale değil, mmmmm ama yine de. Hayatın ritmini daha sağlıklı ritmine getirmek için her gün bir şekilde küçük bir bahçeyle uğraşmanın, evcil hayvanınızla veya çocuklarınızla zaman geçirmenin, yürüyüşün, kitabın, bir gün uzakta ve hatta şekerlemenin yeterli olduğunu hatırlatmaktan başka bir şey değil.

Bu dünyada olmamız gerektiğini ama ondan olmamamız gerektiğini kim söyledi. Sanırım aynı şeyi söylüyorlar. Bu yüzden bir dakikanızı ayırın, bir mola verin, değerli bir arkadaşınızı arayın veya sadece rahatlayın ve meditasyon yapın. En saf haliyle yaralanmanın önlenmesidir. Hayatınızı bile kurtarabilir.