Havanın Değiştirilmesi Genellikle Dünya’nın Dönmesinin Bir Sonucudur

Güneşin ısısı ile dünyanın atmosferi arasındaki amansız etkileşim, hava gelişiminin arkasında. Isıtma tekdüze olmadığında, karmaşık bir rüzgar akışı sistemi üretilir. Güneş ısısına maruz kalan atmosferin ürettiği hava sirkülasyonunun üç ana formu vardır.

Tropik bölgelerdeki hava sirkülasyonuna, bilim adamı George Hadley’in adını taşıyan Hadley hücreleri denir. Güney ve kuzeydeki 23,5 derece enlem arasında, yani tropik bölgelerde hava ısınarak yükselir. Tropopozla buluştuğunda, yaklaşık otuz derece güney ve kuzeyde bu havanın büyük bir kısmı yere doğru düşer. Düştüğü zaman havayı uzaklaştırırken, çevrimi tamamlayan hava ekvatora geri döner.

Kutup bölgelerinde kutupsal Hadley hücreleri akarken, otuz ila altmış derece kuzey ve güneyde, Ferrel hücreleri olarak bilinen benzer dolaşım meydana gelir.

Ancak düz bir kuzey-güney doğrultusunda bu hava akışları takip etmiyor ve bu yeterince ilginç. Coriolis etkisi olarak bilinen şey dünyanın dönüşünden kaynaklanmaktadır. Kuzey ve Güney Yarımküre’de serbestçe hareket eden herhangi bir sıvı veya cisim, sırasıyla sola veya sağa hareket yönüne dönüyor gibi görünüyor. Gustavo-Gaspard de Coriolis ilk kez 1835’te tanımladığından beri Curiolis etkisi onun adını almıştır.

Düşük basınçlı bir alana hava akma eğilimindedir, ancak bu durumda havanın sapması Coriolis etkisinden kaynaklanmaktadır. Dairesel bir hareket veya siklonik bir akış oluşturarak, nihayetinde bir denge oluşturur. Kuzey Yarımküre’de hava, düşük basınçlı bölgelerde saatin tersi yönde akarken, Güney Yarımküre’de yön saat yönündedir. Ancak yüksek basınçlı bölgelerde hava akışı bunun tam tersidir.

Dünyanın dönüşü olmasaydı, havanın hava akışı hızlı ve düz hatlar boyunca gerçekleşeceği için basınç hızla eşitlenirdi. Ekvatorda Coriolis etkisi tam olarak sıfırdır. Bu nedenle, ekvatorda siklonlar neredeyse hiç görülmez veya aynı yere gitmez. En mantıksal olarak kutuplarda Coriolic etkisi maksimuma ulaşır.