Varoluşun Kaynağı bir şey olabilir mi?

Aşağıdakiler, varoluşun Kaynağı hakkındaki düşüncemdir. Kesin bir makale değildir. Bu sadece kendi düşüncelerimin bir ifadesidir.

Düşünmek için soru şudur: Varoluşun Kaynağı bir şey olabilir mi?

Varoluşun kaynağı somut bir şeyse, o zaman bu Varlığın yaratıcısı kimdir veya Kaynağı kim çağırır?

Öyleyse Kaynak bir şey veya bir nesne olabilir mi? Kaynak somut olabilir mi? Kaynak bir nesne olabiliyorsa, o zaman nasıl nihai olabilir? Çünkü o bir nesne / şey / Varlık ise, o zaman bu nesnenin / şeyin / Varlığın yaratıcısı kimdir? Eğer bir nesne ise, geleneksel rasyonalizasyonla, bu nesne için bir yaratıcı olmalıdır. Öyle değilse, bir şey veya bir nesne zaten kendi kendine var olabilir mi? Bu gerçekten çok derin ve paradoksal bir sorudur.

Bence Kaynağı zihnimizle yorumlamaya çalıştığımızda, aslında kavranamaz olanı hayal etmeye / kavramsallaştırmaya çalışıyoruz. Ve kavramsallaştırmamızın bu eylemiyle, Kaynak bir kavram / fikir haline gelir ve zihnimizde ‘nesnelleştirilir’ ve kavramsallaştırılır. Mecazi olarak konuşursak, kendi kuyruğunu ısırmaya çalışan bir köpek gibidir. Daireler halinde dönüp duracağız ve yine de Kaynağa dair hiçbir görüntü görülemeyeceğiz.

Benim anlayışıma ve görüşüme göre, gerçekte hiçbir yaratıcı-yaratma bölümü yoktur. Optik, algısal ve deneyimsel bir yanılsamadır … tabiri caizse bir matristir. Gözlemci (ben) ve gözlemlenen (diğer) hipnotik bir düşüncedir … ‘ben ve öteki’ görünümünü yaratır .. Bunu açıklamak oldukça zor. En yakın benzetme, yaşam deneyiminin bireysel bir benliğin hayali gibi olduğudur. Gerçekte, bireysel benlik, varoluşun dokusunun içindeki bir rüya karakteridir. Çevresiyle etkileşimde bulunan bir bireyin deneyimi bir izlenimdir.

Okuduğunuz için teşekkürler. Umarım senin için ilginç olmuştur.